هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا را روی زمین گذاشت . اما در بعضی
از سربالایی ها می توان فقط از قسمت جلوی پا نیز استفاده کرد .
یکی از نکات مهم در کوهپیمایی ، تنفس صحیح هنگام صعود و فرود است .
زیرا که با تنفس صحیح ، اکسیژن کافی به بدن خواهد رسید . به خصوص که
در ارتفاعات به دلیل کم شدن میزان اکسیژن هوا ، بدن نیاز به مصرف انرژی
بیشتری برای کسب اکسیژن مورد نیاز خود دارد . هنگام دم می توان هم از
بینی و هم از دهان استفاده نمود . (با نسبت حدوداً 70 به 30 درصد)
استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایای آن به دلیل حجم هوای ورودی
کمتر گاهی اوقات امکان پذیر نیست . هنگام بازدم باید هوای درون ریه ها را
محکم از دهان خارج کرد (بازدم قوی)تا بتوان ازحجم هوای مرده داخل ریه ها
تا حد امکان کاست و هوای پر اکسیژن را جایگزین آن نمود .
تعداد دفعات دم و بازدم ، به عواملی چون ارتفاع ، آمادگی جسمانی ، شیب
مسیر ، طول قدم ها ، حجم ریوی ، میزان گازهای آلاینده موجود در هوا ،
دمای هوا ، میزان تعریق ، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرار گیری
سر و گردن بستگی دارد .
باید عادت نماییم تا بعد از حدود 1 تا 2 ساعت کوهپیمایی مداوم حدود 10 تا
15 دقیقه استراحت کنیم تا بدن مان بتواند خود را برای فعالیت بعدی آماده کند .
در موقع عبور از سطح شیب دار باید پا ها و بدن را عمود بر سطح افق قرار
داد . درشیب ها می توان از باتون راهپیمایی نیز استفاده کرد . تا حد امکان
از صعود در شیب های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا که با صرف
انرژی زیاد مسافت کمی را خواهید پیمود . در این نوع مکان ها باید جایی
را انتخاب کرد تا شخص به عقب لیز نخورد . هنگام پایین آمدن از این نوع
سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت .
هنگام پایین آمدن از شیب ها ی تند بهتر است فاصله قدم ها را کوتاه انتخاب
نماییم . رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است ، به طوری
که اگر نفر جلویی ناگهان ایستاد ، تعادل نفر عقبی به هم نخورد و احتمالاً
به نفر جلو برخورد نکند . از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم خورد ، نفر
جلویی فرصت کافی برای عکس العمل داشته باشد . باید به خاطر بسپاریم
که هنگام پایین آمدن متناسب با میزان شیب مسیر زانو ها را خم و بالا تنه
را نیز به شرط آن که مرکز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتکای بدن بماند ، به
جلو متمایل کنیم .
شیب های بیش از 20 درجه را چه هنگام صعود و چه هنگام فرود حتماً
به صورت مارپیچ ( زیگزاگ ) طی کرد و طول مسیر زیگزاگ با توجه
به پهنای منطقه مانور بلند تر می شود .
در مواقعیکه در حال بالا رفتن از شیبی باشیم باید پای بار دار همیشه به
صورت مستقیم قرار بگیرد . این عمل باعث می شود تا فشار وزن بدن
از روی ماهیچه های پا خارج شده و به استخوان ها و تاندون ها منتقل
شود . در غیر این صورت ماهیچه های پا باید دائماً وزن بدن را تحمل
کنند که این امر سبب خستگی زود رس خواهد شد .
در هنگام پیمایش دستهای خود را در جیب لباستان قرار ندهید ، در
زمان عدم تعادل دستهای شما اولین ابزار حمایتی بدن شما هستند .
منبع :
کتاب طرح کارآموزی کوهپیمایی mfi
